HENRYK III I POCZĄTKI PARLAMENTU ANGIELSKIEGO

tłumaczenia techniczne Objęcie rządów przez Henryka III (1216-1272) ponownie zaostrzyło stosunki między Koroną i społeczeństwem. Młody król, podobnie jak i jego ojciec, odznaczał się gwałtownością charakteru, chorobliwą ambicją i rozrzutnością. Ulegając wpływom faworytów przeważnie obcego pochodzenia, nie kierował się dobrem kraju, lecz własnym wyrachowaniem i interesem. Powszechne niezadowolenie wywołał bezustannym nakładaniem podatków, szczodrym rozdawaniem ziemi oraz dochodów swym krewnym i marnotrawieniem pieniędzy. Sarkano też na uległość króla wobec papiestwa i świadczenia Anglii na rzecz Rzymu. Niepopularna również była polityka Henryka III we Włoszech, gdzie wmieszał się do wojny po stronie papieża Innocentego IV w nadziei, że uzyska w ten sposób koronę sycylijską dla swego syna Edmunda. Polityka włoska Henryka III pochłaniała olbrzymie środki pieniężne, wyciągane przez króla za pomocą coraz to nowych świadczeń ze społeczeństwa angielskiego. Okres, w którym Henryk III wystąpił z żądaniami podatkowymi, był szczególnie niefortunnie wybrany Katastrofa nieurodzaju w 1257 r. przyczyniła się do poważnego kryzysu w Anglii, toteż wysunięcie właśnie wówczas przez króla żądań fiskalnych spotkało się ze zdecydowanym sprzeciwem baronów. Gdy na wiosnę 1258 r. Henryk III domagał się trzeciej części wszystkich dochodów kraju na pokrycie kosztów polityki zagranicznej, wywołało to tak powszechne oburzenie, że baronowie stanęli przed królem w pełnym uzbrojeniu z żądaniem wygnania obcych (francuskich) doradców i przeprowadzenia reform politycznych. alveo