EKSPANSJA ANGIELSKA ZA HENRYKA II

trądzik W DRUGIEJ połowie XII w. za czasów Henryka II Plantageneta (1154-1189) nastąpiło ogromne powiększenie władztwa korony angielskiej, a jednocześnie umocnienie władzy królewskiej w samej Anglii. Stojąc na czele rozległego imperium Plantagenetów, roztaczającego się od Szkocji na północy do Pirenejów na południu, przeprowadził Henryk II równocześnie szereg reform wewnętrznych o dużym znaczeniu dla procesu krzepnięcia silnego aparatu państwowego w Anglii, zapewniającego władzy monarszej zdecydowaną przewagę nad rycerstwem i arystokracją. Wraz z wstąpieniem Henryka II na tron losy Anglii zostały blisko związane z kontynentem, a zwłaszcza z Francją. W skład posiadłości angielskich weszły wówczas w wyniku związków dynastycznych największe prowincje francuskie. Po swej matce Matyldzie odziedziczył Henryk II Normandię, po ojcu i bracie, hrabiach andegaweńskich, hrabstwa: Maine, Poitou i Touraine. Na skutek małżeństwa z rozwiedzioną żoną króla Francji Ludwika VII, Eleonorą Akwitańską, udało się Henrykowi II powiększyć swe władztwo kontynentalne również o Akwitanię, tzn. całą zachodnią część Francji, dzięki czemu król angielski stał się najpotężniejszym władcą feudalnym we Francji, przewyższającym na tym terenie potęgą samego króla francuskiego. W 1173 r. Henryk II uzyskał również zwierzchność nad hrabstwem Tuluzy. Jego ambicją stało się już nie tylko zdobycie hegemonii, ale i korony francuskiej, tym bardziej że, jako potomek francuskiej linii Anjou, czuł się blisko związany ze sprawami kontynentu i znaczną część życia spędzał w swoich posiadłościach francuskich, objeżdżając z dworem rozległe francuskie lenna korony angielskiej. autogaz